Januari 2007
Allereerst een gezond 2007 voor een ieder. Oud en nieuw is bij ons zeer stilletjes verlopen. Iedereen lag al om half negen ’s avonds te slapen. Vanaf de veranda kon ik mooi het sier vuurwerk bekijken om twaalf uur samen met onze kat Balloo. De mensen die bij ons aan het werk zijn sinds kerst, komen uit Isaan, het oostelijke gedeelte van Thailand en zijn niet zo beinvloed door de toeristen en zij vieren dus ook geen oud en nieuw wanneer wij dat doen. Bovendien staan ze elke dag om vijf uur op en dan wil je natuurlijk wel op tijd naar bed. Ze zijn sinds de eerste dag onafgebroken aan het werk van rond een uur of zes ’s morgens tot een uur of zes ’s avonds als het te donker is om nog wat te doen. Angezien Wan moet koken voor hen en ze niet net als wij brood eten, maar rijst, slaapt die natuurlijk ook op tijd, dus vandaar dat ik in mijn eentje buiten zat. Balloo is nog steeds een beetje uit zijn doen met al die mensen om het huis. Helaas leeft Sira niet meer. Die is verleden jaar voor in de tuin half opgegeten door een stuk of 15 honden. Ik zat binnen toen ik een hoop woedend geblaf hoorde en een kat. Het was geen geluid wat je normaal hoort als honden blaffen en ik stormde dan ook naar buiten, waar een van de honden Sira in zijn bek had en heen en weer schudde, wat honden dus doen om te doden. Toen de honden mij zagen gingen ze er aarzelend vandoor, lieten Sira vallen en pas toen ik mijn slipper naar hen gooide maakten ze dat ze wegkwamen. Toen ik me omdraaide naar Sira was die ondertussen naar de muur gekropen, vlakbij een grote boom. Ze wilde duidelijk naar Ballo die daarin al gevlucht was, maar ze kon niet meer springen. Zo te zien was ze duidelijk in shock. Ik heb toen snel de poort opengemaakt en Sira achterin de laadbak gelegd en ben toen snel naar een dierenarts gereden, die helaas nogal ver was, zo’n 20 kilometer. Dezelfde die Sira en Balloo verleden jaar heeft gesteriliseerd. Ik zag geen bloed van Sira, maar wel veel bijt wonden en ook een stukje van haar ingewanden kwam naar buiten en dus vreesde ik al het ergste. De dokter heeft haar ruim twee uren geopereerd en meer dan een meter hechtingen in dat kleine katje aangelegd. Na Sira bij de dokter te hebben gebracht, ben ik weer naar huis gegaan. Wan was naar Petchabun om Waay bij opa en oma te brengen en zou ’s avonds weer terug zijn. Nadat ik haar van het station had gehaald zijn we naar de dierenarts gegaan en liet ik Wan alles nog eens voor mij vertalen wat de dokter had gezegd. Hij gaf Sira een fifty fifty kans. We konden haar nog even zien, maar toen ik in haar ogen keek had ik de indruk dat ze al overleden was, maar dat haar lichaam dat nog niet wist. Ze zat uiteraard dik onder de verdovende middelen en medicijnen en lag aan het infuus. Toen we thuis kwamen, was Balloo ook overstuur. Zo erg dat we die de volgende dag naar de dierenarts hebben gebracht en hem bij Sira hebben laten slapen. De dag erna belde de dokter dat Sira was overleden. We hebben haar en Balloo toen opgehaald en hebben Sira achter in de tuin begraven. Balloo was duidelijk uit zijn doen, maar ik had wel de indruk dat hij wist dat zijn moeder was overleden. Die twee konden altijd heel goed met elkaar spelen en vaak leek het net alsof het man en vrouw was. Balloo was alleen een stuk balloriger, omdat hij jonger was. Soms was Sira kwaad op hem, maar even later zat ze hem dan weer schoon te maken. Balloo is echter sinds die tijd een stuk rustiger geworden en van de kwa-jongen van eerst is niet veel meer over. Hij zit nu graag bij mij op schoot en toen wij naar Bangkok waren liep hij ons overal te zoeken hoorden we van Wan haar moeder.
Deze maand heb ik overigens ook de foto’s van o.a. de floriade en Roi Krhatong op de site, zie nieuws van sep/dec.
Daar mijn paspoort in maart verloopt, moesten we naar de Nederlandse ambassade in Bangkok om een nieuwe aan te vragen. Ik had eerst gekeken op hun site wat de nieuwe eisen zijn en toen ik zag waar een pasfoto aan moet voldoen kreeg ik al een donkerbruin vermoeden dat dat hier in Chiangmai niet zou lukken. De formulieren had ik al gedownload en ingevuld en als de pasfoto’s goed waren, dan kon ik in 10 minuten klaar zijn was mijn gedachte en dezelfde dag weer naar Chiangmai terug. Ik heb dus geprobeerd uit te leggen aan de fotograaf hier wat de eisen waren, maar al bij de 1e opmerking van mij dat het geen glanzend papier mocht zijn, konden we al stoppen omdat hij alleen maar glanzend papier had. Ik heb toen de moed hier maar opgegeven en dacht zo bij mezelf dat ik niet de 1e zou zijn om een nieuw paspoort aan te vragen en dat de ambassade vast wel een adresje had waar dat kon. Wan en ik zijn dus op zondagavond met de nachttrein naar Bangkok vertrokken, wat ook weer een hele belevenis was. We waren ruim op tijd op het station en in afwachting van ons verstrek besloten we een expresso te nemen in de koffieshop net buiten het station. Buiten stonden de prijzen vermeld, 30 Bht voor een espresso. Toen ik echter naar binnen liep om af te rekenen moest ik 90 Bht betalen. Dus ik naar Wan en liet haar vragen wat een espresso kostte. Hierop werd heel nonchalant gereageerd met als antwoord 60 Bht en we kregen dus nog 30 Bht terug zonder een excuus. Weer een goed voorbeeld van hoe je als buitenlander afgezet wordt door veel bedrijven. Het blijft oppassen en daarom laat ik ook bijna altijd Wan afrekenen. In Thailand heb je nog 1e 2e en 3e klas in de trein. We hadden een 2e klas slaapplaats geboekt, maar helaas waren er alleen nog bovenplaatsen beschikbaar. De onderste slaapplaats is heel erg ruim, maar de boven slaapplaats is erg klein en lijkt veel op het bovenste bed van een onderzeeer. De trein vertrok om 17:50 uur en al om 19:00 uur wilde de 1e gaan slapen en dus werd er iemand van het treinpersoneel geroepen om het bed op te maken. Dat betekende dat wij als bovenslapers dus geen zitplaats meer hadden en ook verplicht in bed moesten. Wel een tegenvaller. Als je met zijn 2en reist dan is het dus het beste om een onderbed te hebben, zodat je zelf kunt beslissen wanneer je naar bed wilt. Er is ook gelegenheid om te eten in de trein, maar de prijzen zijn in vergelijk met de prijzen op straat vrij hoog en je ziet dan ook bijna geen Thai die eten besteld. Bijna iedereen heeft iets te eten meegenomen en wij dus ook. Daar de reis ’s avonds was, hebben we dus niets gezien van omgeving. De volgende morgen om 7 uur waren we in Bangkok. Wat als eerste opviel waren de aanwezige militairen en politie, allen met grote machinegeweren. Dit vanwege de recentelijke bomaanslagen in Bangkok met oud en nieuw. Bij het centraal station in Bangkok is ook de toegang tot de ondergrondse en hiermee konden we tot in de wijk van de ambassade komen. Je koopt een plastic muntje en als je eruit gaat, dan moet je dat muntje in een machine stoppen om de ondergrondse te verlaten. Dat ging met Wan een beetje fout. Die had nog nooit met een trein of ondergrondse gereisd en wist dus niet hoe dat allemaal werkte. Ze was dan ook niet snel genoeg met de munt, dus ging er een alarm af en iedereen keek naar haar om te zien wat er aan de hand was. Wan was nogal verlegen geworden hierdoor. De bewaker had echter al snel in de gaten dat het voor haar de eerste keer was en dat ze vreemd was in Bangkok en hielp haar aan een nieuwe munt en toen mocht ze het nog een keer proberen. De tweede keer ging het goed. Buiten aangekomen zagen we borden die de richting aan gaven naar alle mogelijke ambassades, behalve die van Nederland. Dus wij de weg vragen en vonden een vrouw die ook die kant op moest. Na een tien minuten lopen had ik de sterke indruk dat we niet helemaal goed zaten. Ik was drie jaar geleden al op de ambassade om een loonverklaring te halen en de omgeving kwam mij niet bekend voor. Dus wij maar weer terug naar het station en daar maar een taxi genomen, die inderdaad een andere kant opging. Bij de ambassade aangekomen kreeg ik een nummertje en toen was het wachten op mijn beurt. Na ruim een half uur was ik dan aan de beurt en kon ik vragen waar ik een pasfoto kon laten maken. Dat was niet ver van de ambassade in een grote shopping mall. Die ging achter pas om tien uur open, dus weer wachten. Ik had een briefje mee in het Thais van de ambassade waarop stond dat ik een pasfoto moest met de eisen. Het nemen van de foto was snel klaar, maar ik moest weer wachten tot 11 uur voordat ik het kon afhalen. De ambassade sluit echter al om 12 uur, dus de tijd begon krap te worden als ik nog dezelfde dag terug naar Chiangmai wilde. We hadden echter geluk en om half twaalf waren we weer op de de ambassade en kreeg ik een nieuw nummertje. Al met al was het precies twaalf uur toen alles geregeld was en ik weer buiten stond. Nu nog twee weken wachten en dan ligt het nieuwe paspoort hopelijk in de brievenbus. Toen we daar klaar waren hebben we een taxi genomen terug naar het station. Daar een ticket gekocht, nu voor twee beneden slaapplaatsen en daarna 5 uur wachten op het vertrek van de trein. Die vertrok om 18:00 uur en na een rustige reis en goed geslapen te hebben waren we dinsdagmorgen om 7 :30 uur weer terug in Chiangmai.
Inmiddels heb ik ook weer het een en ander geleerd met betrekking tot mijn waterpomp. Tot nu toe hadden wij altijd problemen met de druk van het water. Die was niet genoeg om de tuin goed te besproeien, terwijl wij toch dezelfde pomp hebben als de buren. Nu had de vriend van Wan haar vader ons aangeraden om de diameter van de waterleiding te vergroten. Ik heb dus het benodigde aantal meters pijp gekocht en de handel veranderd van half duims naar 2 duims en meteen van 4 meter lengte in 50 meter lengte veranderd. Terwijl we hiermee bezig waren heb ik meteen een aantal extra tappunten gemaakt, zodat ik nu 7 tap punten heb om de tuin te besproeien. Dit was de goede oplossing. Ik kan nu op 7 verschillende plaatsen tegelijk sproeien, met meer druk dan voorheen op twee. Het blijkt dat met de halfduims pijp de pomp het aangezogen water niet kwijt kon. Nu er voldoende ruimte voor het aangezogen water is werkt alles perfect. In plaats van ruim twee uur elke dag met sproeien bezig te zijn ben ik nu binnen het uur klaar en krijgt de tuin ook meer water. De mensen die voor ons werken hebben het ook goed naar het zin. Als ze wat nodig hebben, dan bestellen wij dat meteen en hebben het nog dezelfde dag. Dit in tegenstelling tot de normale gang van zaken bij thaise mensen. Als je voor een thai werkt en je bent bv. Meer cement en zand nodig, dan moeten de mensen een dag of twee a drie wachten. Dat komt weer door het feit dat de thai (aziaat) moet laten merken aan anderen dat hij geld heeft. Als je de werknemers laat wachten zijn ze dus langer bezig en kunnen meer mensen zien dat je geld hebt om wat te bouwen. Ook is het een soort minachting tegenover de mensen die voor je werken om zo te laten zien dat jij de baas bent. Wij zijn blij als de boel klaar is en af en we weer op ons zelf zijn, dus als ze iets bij ons vragen dan is het er meestal binnen een paar uur, zodat de mensen door kunnen met werken. Ik begrijp nu ook waarom het bouwen van een huis door een thaise aannemer zo lang duurt.
Ons huis werd binnen vier maanden opgeleverd (gebouwd door een engelse aannemer), terwijl een thaise aannemer er ongeveer een jaar over doet. Vandaar dat de thaise aannemers ook niet rijk zijn. Zij bouwen met meer mensen slechts 1 huis per jaar en Steve kan er minimaal drie maken en dus ook drie keer zoveel verdienen. Bij een van onze buren hier zijn ze ook bezig met het maken van een muur en dat al meer dan een maand met ongeveer 10 mensen gemiddeld per dag aan het werk. Bij ons zijn er vijf aan het werk en nu na 2 en een halve week moet de muur alleen nog bepleisterd worden en geverfd. Dus nog ongeveer anderhalve week denken ze zelf. Ze eten echter wel verschikkelijk veel. Voor vijf mensen 20 kilo rijst per week, dat is bijna drie kilo per dag voor 5 man. Ook gaat er rustig 2 kilo vlees per dag doorheen. Je vraagt je af waar ze het laten, want ze zijn allemaal broodmager. Bij de marine gingen we altijd uit van 100 gram per man en op mijn laatste boot 18 kilo voor 150 man voor een rijstmaaltijd en daar bleef altijd wel wat van over. Wel een verschil.
Helaas heb ik weer iets verkeerds gegeten een paar dagen terug en daardoor zijn mijn ingewanden een beetje van streek zodat ik nu al drie dagen last heb van buikloop. Gelukkig had Wan haar moeder pillen bij zich die wel aardig hielpen en de pijn wat verzachten. Het was vooral jammer voor Waay dat ik ziek was en niet vijf minuten zonder toilet kon, want juist in die tijd was de dag van het kind en waren er overal festiviteiten voor kinderen, waar ze nu niet naar toe kon. Ik hoorde van Wan dat Waay haar oma vertelde “Heeft hij een heel jaar om ziek te zijn en doet hij het juist nu ik uit wil”. Dus ik heb weer wat goed te maken. Waay heeft ook een beetje bijles in het weekend in rekenen en engels. Dat vind ze prachtig, want nu kan ze al haar vriendinnetjes op school vertellen dat ze bijles heeft, een feit wat hier weer te maken heeft met het winnen van “gezicht”. Het wordt hier gezien als dat je ouders veel van je houden en geld genoeg hebben om zoiets te betalen, ongeacht of je het nu nodig hebt of niet. Je stijgt dus in aanzien. Het mag overigens in Nederland dan koud zijn, maar voor Thaise begrippen is het hier ook aardig koud. Overdag brand de zon als een heet vuur en doet het zelfs pijn om te lang onbeschermd in de zon rond te lopen of zitten en ’s nachts moet je dikke truien en jassen aan om warm te blijven. De temperatuur is dan gedaald van overdag een graadje of dertig tot ’s nachts rond de tien graden. Een behoorlijk verschil, vooral omdat de zon heter is dan in de zomer. Iets wat me verleden jaar nooit zo is opgevallen. Het schijnt nu dan ook kouder te zijn dan vorige winters. Dit was het dan weer voor deze maand, groetjes en tot de volgende keer.